Што учиме за свеста од мозокот на искусните медитанти
Во ајурведската филозофија, свеста (Чит) не е производ на мозокот – мозокот е инструмент, а свеста е полето што преку него се изразува. Денес, современата невронаука почнува да го допира токму ова древно знаење.
Она што започнува како намалување на стресот и смирување на умот, со подлабока и посветена медитативна практика може да прерасне во радикални, долготрајни трансформации на доживувањето на себе, другите и реалноста. Овие состојби – одамна опишани во ајурведските и ведските текстови – денес се мапираат директно во мозокот.
Истражувањата водени од Matthew Sacchet, директор на Програмата за истражување на медитацијата при Harvard Medical School, покажуваат дека:

Длабоката медитација создава мерливи невронски промени

Активноста на мрежите поврзани со стрес и его се намалува

Се зајакнуваат центрите поврзани со сочувство, јасност и присутност

Се појавуваат состојби на недвојна свест – каде што границата меѓу „јас“ и „друго“ се раствора
Будистички монаси и напредни практичари опишуваат искуства на:
длабок внатрешен мир
екстатична блаженство (Ānanda)
радикално сочувство и проширена перцепција
трансформација на чувството за идентитет
Овие состојби не се само мистични сведоштва. Скеновите на мозокот ги потврдуваат.


Кога умот се смирува, телото го следи.

Кога телото станува чист инструмент, свеста се проширува.
Во ајурведа, ова се нарекува премин од манас (реактивен ум) кон будхи (јасна интелигенција) – враќање кон природната состојба на хармонија, поврзаност и внатрешна тишина.
Ова не е индивидуална револуција.
Ова е колективна еволуција на свеста.
Кога доволно луѓе ќе се сетат кои се – светот тивко се пренастројува.
0 Comments